Για να μην είναι ο γάμος το τέλος… Έκφυλες και αντεθνικές αφηγήσεις

Tο κείμενο αυτό γράφτηκε από την πρωτοβουλία αποδομητικά αρχίδια/αποδομημένα μουνιά και μοιράστηκε στην παρέλαση του Athens Pride το Σάββατο στις 14/06/2014.



Άλλα Pride για να αγαπιόμαστε

Το pride δεν είναι μόνο 10 χρόνια. Το πρώτο και το δεύτερο πράιντ έγιναν το 1980 και 1982, στις 28 και 26 Ιουνίου αντίστοιχα απο το Α.Κ.Ο.Ε. (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας) στα πλαίσια του πρώτου ριζοσπαστικού κινήματος για το φύλο και τη σεξουαλικότητα από ομοφυλόφιλους, λεσβίες και τρανς στην ελλάδα που ξεπήδησε τη δεκαετία του 70. Εκείνη την εποχή η υπεράσπιση των ψωνιστηρίων και ο αγώνας ενάντια στο νομοσχέδιο του 1977 “Περί της εξ αφροδισίων νόσων προστασίας και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων”, συσπείρωνε αρκετό κόσμο στον δρόμο σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Στην ετεροσεξιστική ασφυξία αυτής της χώρας δεν υπήρξε χώρος για να υπάρξει κινηματική συνέχεια στ@ς ΛΟΑΤΚΜ αγώνες. Πράιντ έγιναν σκόρπια και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ‘90, με πρώτο αυτό του 1992 στο λόφο του Στρέφη στην Αθήνα με πρωτοβουλία της Πάολας. Το 2003 οι μπάτσοι εισέβαλαν στο gay club spices στα πλαίσια ενός ηθικού πανικού γύρω από την παιδοφιλία και την παιδική πορνογραφία και συνέλαβαν 11 άτομα. Παράλληλα τα media γέμισαν με ομοφοβικές τοποθετήσεις και ρεπορτάζ. Με αφορμή αυτό το συμβάν, ξεκίνησαν συζητήσεις μεταξύ των ΛΟΑΤΚΜ οργανώσεων που, με εξαίρεση το pride του 2005 που βγήκε αυτοοργανωμένα μέσα από πρωτοβουλίες ατομικοτήτων, στη συνέχεια κατέληξαν στην διοργάνωση του σύγχρονου mainstream ετήσιου athens pride που ξέρουμε από τη μη-κερδοσκοπική εταιρία athens pride. Έτσι, πολιτικά, τα μετέπειτα πράιντ διέπονται από έναν φιλελεύθερο θεσμικό ακτιβισμό με ιεραρχική δομή με κύριο αίτημα την νομιμοποίηση του γάμου και της παιδοθεσίας για γκέι και λεσβιακά ζευγάρια.

Οι συναντήσεις με τους ελληνόψυχους

Ακόμα και αυτά τα στοιχειώδη αιτήματα αντιμετωπίζουν την οργή της εθνικά υπερήφανης και στρέιτ ελληνικής κοινωνίας που εκδηλώνεται και στην πράξη. Το 2008 μέλη της χρυσής αυγής επιτέθηκαν με υβριστικά συνθήματα και αυγά στην παρέλαση από τα τότε γραφεία τους στην Αγ. Κωνσταντίνου και Σωκράτους. Το 2011 έγινε παρόμοια επίθεση από ομάδα ακροδεξιών χριστιανών στην πλατεία Κλαυθμώνος. Η συνάντηση με το πατριωτικό πανηγύρι των αγανακτισμένων ήταν επίσης επεισοδιακή καθώς πολλοί παρευρισκόμενοι εξέφρασαν την ομοφοβία και την τρανσφοβία τους κατά τη διέλευση από το Σύνταγμα με το επιχείρημα “σε καιρούς κρίσης και κατοχής της χώρας, με τους πούστηδες θα ασχολούμαστε;” Το παπαδαριό της Θεσσαλονίκης δεν πήγε πίσω όσον αφορά στις αντισυγκεντρώσεις. . Στο πρώτο πράιντ μερικές δεκάδες χριστιανοί κατέβηκαν έτοιμ@ να τις παίξουν με τα ΜΑΤ για να διώξουν από την πόλη τους τις αντίχριστες ανώμαλες υπάρξεις που έστειλε η νέα τάξη πραγμάτων για να αλώσουν τη χώρα τους. Αντίθετα με το 2ο πράιντ της θεσσαλονίκης, που ήταν τόσοι λίγοι που έμειναν κλεισμένοι στην εκκλησία τους. Ακόμα, πριν από το περσινό αθηναϊκό pride ένα από τα μέλη της επιτροπής athens-pride στοχοποιήθηκε από φασιστοσάιτ και τον – Πλεύρη ως εβραία και λεσβία που με τη διοργάνωση του φεστιβάλ για τους γκέι απεργάζεται σκοτεινά σχέδια για το ελληνοχριστιανικό συνάφι τους. Αυτό το γεγονός αποτέλεσε την αφορμή για την καταδίκη του ναζί Πλεύρη με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο (Ν.927/1979) όπου του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης έξι μηνών με τριετή αναστολή για εξύβριση.

Στη χώρα που βρεθήκαμε να ζούμε ο δημόσιος χώρος, το πολιτικό, η κοινωνική ζωή έχει χτιστεί στα μέτρα του έλληνα, στρέιτ, cis, αρτιμελούς άνδρα αποκλείοντας και στιγματίζοντας κάθε άλλη ταυτότητα. Αυτό φαίνεται στις επιχειρήσεις σκούπα για την καθαρή αθήνα, στην αορίστου χρόνου φυλάκιση μεταναστ@ν σε στρατόπεδα και αστυνομικά τμήματα για την ταυτότητά τους και μόνο. Είναι έκδηλο επίσης στη συνεργασία των υπηρεσιών ασφαλείας και πρόνοιας (βλ. κεελπνο, οκανα, υπ. δίωξης ναρκωτικών κλπ) για την καταγραφή των χρηστ@ν ποινικοποιημένων ψυχοτρόπων ουσιών, των οροθετικών, των trans, των sexworkers, των αστέγων και όλων των άλλ@ν, που αναπαρίστανται ως μολυσματικ@ για τον καλύτερο εντοπισμό, επιτήρηση και ενδεχόμενο εγκλεισμό τους. Η πολύμηνη προφυλάκιση των οροθετικών γυναικών μέχρι τη δικαστική τους αθώωση και μαζική προσαγωγή χρηστ@ν απ’ όλη την αθηνα με κατεύθυνση την αμυγδαλέζα για την καταγραφή των στοιχείων τους στα πλαίσια της επιχείρησης “θέτις”, είναι μόνο το αποκορύφωμα της συγκεκριμένης πολιτικής. Μα πέρα από τις πολιτικές του κράτους, τα προνόμια είναι ορατά στα βλέμματα, στις ατάκες και το χιούμορ, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στους δρόμους, στο σχολείο, στους χώρους δουλειάς, στην οικογένεια κλπ που περιφράττουν την εθνική και τη cis/ετεροκανονική τάξη.

Μουνί καλό / Σκατά στην “κανονικότητα” και τον εθνικό κορμό

Εμείς, αδερφές, πλακομούνες, queer, φεμινιστ@ς, ανώμαλ@ είμαστε εδώ όχι για να εξομοιωθούμε με τους str8* όπως προστάζει η φιλελεύθερη μυθολογία της ισότητας, αλλά για να γιορτάσουμε τη διαφορετικότητά μας, ότι δεν είμαστε σαν κι αυτ@ς. Η δική μας περηφάνια δεν μένει σε θεσμικά ζητήματα ούτε εγκλωβίζεται σε φιλελεύθερες στρατηγικές, αλλά αφορά στην ενδυνάμωση κάθε μειονότητας που πλήττεται και απειλείται από τον εθνικό κορμό. Η λογική του pride προσπαθεί να πείσει το str8 βλέμμα ότι είμαστε κανονικ@ με τα κριτήριά του και γι΄ αυτό προβάλει υγιή, γυμνασμένα, αρτιμελή σώματα, μιλώντας για τον gay τουρισμό που θα κάνει καλό στην οικονομία και στην ανάπτυξη και άλλες τέτοιες μπούρδες. Με αυτόν τον τρόπο δείχνει τη νομιμοφροσύνη του και αποδέχεται το κρατικό/φαλλικό μονοπώλιο της βίας, ισχυριζόμενο ότι ο πολιτικός μηχανισμός που συμπυκνώνει το ρατσισμό και το σεξισμό αυτής της κοινωνίας, δηλαδή οι μπάτσοι, θα μας προστατέψουν.

Δεν υπάρχει χρυσός στο τέλος του ουράνιου τόξου

Εμείς γνωρίζουμε ότι όσο η str8 ταυτότητα βρίσκεται στην προνομιακή της διαφάνεια και είναι έξω από την κριτική μας, τόσο τα σώματά μας είναι ευάλωτα στη βία της. Δεν απολογούμαστε και δεν θα μας χωρέσουν στην κανονικότητά τους. Επιλέγουμε να τη φτύσουμε κατάμουτρα, να παίρνουμε πίσω τις βρισιές που φτιάχνουν για μας, φτιάχνωντας κοινότητες και σχέσεις, ερωτικές, φιλικές και συντροφικές που δε μοιάζουν με τις εμετικές ελληνικές πατριαρχικές οικογένειες. Και να καθιστούμε αυτές τις κοινότητες αυτόνομες από το κράτος, προστατεύοντας τις εαυτές μας με τα δικά μας μέσα και τη δική μας βία, όποτε κι αν χρειάζεται.
Για μας, γάμος και παιδοθεσία για gay/lesbian ζευγάρια δεν είναι μόνο ισότητα στο οικογενειακό δίκαιο. Είναι η αρχή μιας αποδιάρθρωσης του κυρίαρχου συστήματος συγγένειας με την καταπίεση, το ρατσισμό, την ομοφοβία και την τρανσφοβία που εμπεριέχει. Δε συμμορφωνόμαστε με τα κυρίαρχα γούστα. Θέλουμε να δείξουμε την ομορφιά στην ποικιλία των σωμάτων μας έξω από τα ετεροκανικά αισθητικά πρότυπα με όλη τη μιζέρια και τους περιορισμούς που κουβαλάνε. Ανεξάρτητα από τα κιλά μας, το ύψος, την ηλικία μας, τη μορφή της κλειτορίδας, των βυζιών, του μουνιού μας, του δερμάτινου πούτσου μας, του ντίλντο μας κλπ, είμαστε σέξυ και ελκυστικ@ όταν και αν θέλουμε. Αναπόσπαστο κομμάτι μιας φεμινιστικής πολιτικής που αφήνει χώρο σε όλα τα σώματα, είναι και η αμφισβήτηση του προνομίου της αρτιμέλειας, του δίπολου, ασθένειας-υγείας και των στρατηγικών της παθολογικοποίησης.  Γι’ αυτό οι χώροι που δημιουργούμε, πρέπει να συμπεριλαμβάνουν τα άτομα με αναπηρία. Να υπάρχει σεβασμός στο βίωμα της ασθένειας, να είναι ορατό και να μην απωθείται ούτε να στιγματίζεται. Αντίθετα, να δίνεται η δυνατότητα να επικοινωνηθούν αυτές οι εμπειρίες με άνεση και ασφάλεια. Δε δεχόμαστε να αποδίδεται αυθαίρετα κατά τη γέννηση μια έμφυλη ταυτότητα σε κανένα σώμα με βάση τα γεννητικά του όργανα, αλλά κάθεμ@ με βάση τα βιώματα τ@ μπορεί να συγκροτεί την ταυτότητα τ@ και να επιλέγει το φύλο που θέλει ή να μην έχει κανένα φύλο. Ο φεμινισμός μας δεν αφήνει χώρο σε cis* σεξιστικές αντιλήψεις.

Ζώντας τον μύθο σου

Για εμάς, το έθνος και το φύλο είναι έννοιες αλληλοδιαπλεκόμενες. Η πατρίδα χτίζεται πάνω σε μύθους όπου οι ηγεμονικές αρρενωπότητες εξολοθρεύουν τ@ αντιπαλ@ προστατεύοντας τις ιδιοκτησίες τους και το δόγμα της κυρίαρχης θρησκείας. Η ελληνική αρρενωπότητα περιφρουρείται εξοντώνοντας τούρκ@ μακεδόν@ αλβαν@ εβραί@ και κάθε άλλ@ που θεωρείται απειλή του εθνικού κορμού. Η αναπαράσταση της γυναίκας ως μήτρας του έθνους και η προστασία της από τους ξένους βιαστές, αποτέλεσε και αποτελεί μια διαχρονική αιτία πογκρόμ και ρατσιστικών επιθέσεων. Εδώ έχουμε και τη συνεισφορά της αποικιοκρατίας στη ρατσιστική εμφυλοποίηση των μη-λευκών αρρενωποτήτων ως ελλειπτικές, όπου οι μαύροι άντρες αντιμετωπίζονται ως ζωώδεις και ανεξέλεγκτοι και οι ανατολίτες ως θηλυπρεπείς και νωχελικοί, μια αφήγηση όπου συναντώνται οι έμφυλοι και οι φυλετικοί αποκλεισμοί. Ειδικότερα τελευταία, βλέπουμε αυτή τη ρητορική να χρησιμοποιείται ενάντια στ@ς μουσουλμάν@ς μετανάστ@ς. Πράγμα που μας θυμίζει ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο. Αγνοεί ότι το δίπολο gay-str8 είναι δυτικό, ότι π.χ. η ισλαμική εκδοχή πατριαρχίας παραδοσιακά δε γνώριζε αυτές της ταυτότητες, ότι το σεξ μεταξύ αντρών θεωρούταν σε αυτή την παράδοση κομμάτι της αντρικής φιλίας. Η σύγχρονη κρατική ομοφοβική εκστρατεία στις αραβικές χώρες δεν είναι παρά αντιγραφή της βικτωριανής απαγορευτικής νομοθεσίας και μια παγκοσμιοποίηση του δυτικού ετεροσεξισμού. Τέτοιες αντιλήψεις δε συμβάλλουν στη συνάντηση των ευρωπαίων και των μουσουλμάνων φεμινιστριών, των lgbtqi κάθε φυλής, κι εθνότητας ενάντια σε κάθε πατριαρχία, αντίθετα ενισχύουν και σταθεροποιούν τα δίπολα που βολεύουν τους λευκούς χριστιανικούς εθνορατσισμούς. Απέναντι στα εθνίκια που στραβώνουν με τ@ς μουσουλμάν@ς και τ@ εβραί@, εμείς θέλουμε μια αθήνα γεμάτη τζαμιά και συναγωγές.

Smash the privilege

Αναγνωρίζουμε ότι έχουμε κι εμείς τα προνόμιά μας γράφοντας αυτό το κείμενο, όπως της μπλε ταυτότητας, όπως το ότι οι περισσότερ@ έχουμε μεγαλώσει σαν ελληνοορθόδοξ@ στην ελλάδα, και ότι έχουμε μια πολιτικοποίηση/μόρφωση που μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε κάποιες σχέσεις εξουσίας η οποία μας δίνει αυτοπεποίθηση όταν δεχόμαστε βία, ότι είμαστε cis κλπ. Ντρεπόμαστε γι’ αυτά, αμφισβητούμε τις ταυτότητες με τις οποίες συνδέονται και εργαζόμαστε για να πάψουν να υπάρχουν. Θα είμαστε πάντα συνειδητ@ εχθρ@ αυτής της κοινωνίας για όσο νοηματοδοτείται μέσα από ρατσισμούς, σεξισμούς, τον αποκλεισμό και την εξολόθρευση των αλλ@. Οι ανταγωνιστικές φεμινιστικές και queer πολιτικές μας ή θα συμπεριλαμβάνουν κάθε εμπειρία αποκλεισμού και καταπίεσης ή θα είναι κομμάτι της κανονικότητας.

* Cis: Τα άτομα που συμμορφώνονται με την έμφυλη ταυτότητα που τους αποδίδει κατά τη γέννησή τους η πατριαρχία και ο ιατρικοδικαιικός λόγος. Όσες/όσοι δεν είναι τρανς, genderqueer, genderfluid(=έχουν ρευστό φύλο), pangender(=είναι όλα τα φύλα), agender(=δεν έχουν κανένα φύλο), neutral(=αυτοπροσδιορίζονται ως ουδέτερ@), androgynous(=είναι άνδρες και γυναίκες μαζί) και δεν αυτοπροσδιορίζονται με οποι@δήποτε άλλ@ από τα ν φύλα που είναι δυνατό να υπάρξουν.

*str8, χρησιμοποιούμε καταγγελτικά το str8 όχι αναφερόμεν@ στο σεξ και στον έρωτα ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, αλλά στη σύνδεση αυτής της ταυτότητας με το κανονικό, που αποτυπώνεται και στο νόημα τις λέξης straight στα αγγλικά, το ίσιο. Εκτός από το ότι γουστάρουμε που δεν είμαστε ίσι@ κι ότι είμαστε στραβ@ ανώμαλ@ με καμπύλες, ασκούμε κριτική στη σεξουαλική ταυτότητα που έχει συγκροτηθεί ως το μέτρο όλων των άλλων, ιεραρχώντας τες από τη θέση του φυσικού και αυθεντικού. Δε θέλουμε καμία ευθεία σεξουαλικότητα, όπως δε θέλουμε και κανένα φύλο να είναι cis, δηλαδή να ορίζεται από την ανατομία των μωρών που γεννιούνται, γι΄ αυτό ασφυκτιούμε σε έναν πολιτισμό που δομείται με αυτoυς τoυς όρους.

 

αποδομητικά μουνιά και
αποδομημένα αρχίδια

εδώ και σε pdf  στημένο όπως μοιράστηκε.

PRIDE final 2(2)